Ćwiczenie. Odczyn Benedicta.
173 g cytrynianu sodu i 100 g węglanu sodu rozpuścić w 800 ml ciepłej wody, przesączyć i uzupełnić wodą do objętości 850 ml. Następnie w 100 ml rozpuścić 27 g siarczanu miedzi 5-wodnego. Oba roztwory wymieszać i dopełnić wodą do objętości 1 l[1].
W odczynie Benedicta miedź ulega redukcji ze stopnia utlenienia +2 do +1. W obecności cukru redukującego wytrąca się ceglasto-czerwony osad tlenku miedzi. Odczyn Benedicta jest czulszy i bardziej swoisty od odczynu Fehlinga, dlatego nadaje się do wykrywania cukru w moczu. W dawnej diagnostyce na podstawie natężenia barwy wnioskowano o ilości glukozy w badanym moczu[2].
Reakcja Benedicta; H. Rozanski, LBPiE PWSZ Krosno
Reakcję opracował amerykański chemik Stanley Rossiter Benedict (1884-1936).
Stanley Rossiter Benedict (1884-1936)
Źródło ilustracji: http://www.jbc.org
|
Wynik odczynu |
Ocena redukcji |
Przybliżone stężenie glukozy (g/100 ml) |
|
Brak zmiany barwy |
Próba ujemna |
0 |
|
Barwa zielona, brak osadu |
+ – |
0,1-0,3 |
|
Barwa zielona, osad |
+ |
0,5 |
|
Barwa oliwkowa, osad |
++ |
1,0 |
|
Barwa pomarańczowa, osad |
+++ |
1,5 |
|
Barwa czerwona, osad |
++++ |
2,0 i więcej |
[1] Brzeski W., Kaniuga Z. (red.): Praktikum z biochemii. Podstawy metodyczne. PWRiL Warszawa 1972; s. 18, 21.
[2] Ostrowski W.S., Gumińska M., Krawczyk A.: Ćwiczenia z chemii ogólnej i fizjologicznej. Wyd. IV. PZWL Warszawa 1986; s. 304-308.
Posłuchaj wykładu
Najnowsze komentarze