Towaroznawstwo surowców i produktów zielarskich; studenci II roku Towaroznawstwa PWSZ w Krośnie, ćwiczenia – wytwarzanie czopków per rectum, globulek per vaginum, wód aromatycznych i kremów leczniczych.
|
||||||
|
Reakcja ninhydrynowa. Sposób przygotowania i przeprowadzenia reakcji. Aminokwasy pod wpływem ninhydryny (wodzian triketohydrindenu) ulegają utlenieniu poprzez iminokwasy do amoniaku i dwutlenku węgla. Aminokwas jest utleniony do odpowiedniego aldehydu, natomiast ninhydryna w obecności powstającego amoniaku ulega redukcji do niebieskofioletowego barwnika (zasada Schiffa). Barwnik ten można oznaczyć kolorymetrycznie i na tej podstawie określić ilościowo zawartość aminokwasów w próbie. Białka również ulegają reakcji, ale słabiej zaznaczonej barwnie, nie mniej jednak też można na tej podstawie określić zawartość białka w roztworze. Nadaje się również do wybarwiania plam aminokwasów i białek w chromatografii bibułowej. Trzeba pamiętać, że podobny odczyn dają aminocukry i aminy. Z uwagi, że w reakcji ninhydrynowej uwalniany jest dwutlenek węgla możliwe jest oznaczenie jego ilości w aparacie Van Slyke’a (metoda gazometryczna) i na tej podstawie oznaczenie ilościowe aminokwasów.
Posłuchaj wykładu:
Reakcja biuretowa Piotrowskiego. Do probówki wlać roztwór wodny białka (np. albuminy). Proponuję przefiltrować przez sączek, aby roztwór był klarowny. Do 2 ml roztworu białka wlać 2 ml roztworu wodorotlenku sodu NaOH lub wodorotlenku potasu KOH o stężeniu 1 mol/decymetr sześcienny, doprowadzić do wrzenia. Do probówki nanieść delikatnie po ściance 1 ml 0,1% roztworu siarczanu sodu CuSO4. Na granicy zetknięcia obu cieczy tworzy się fioletowy pierścień. Reakcja biuretowa uwarunkowana jest obecnością grup:
Reakcja ksantoproteinowa. Do probówki zawierającej 2 ml roztworu białka, np. albuminy dodać 1 ml stężonego kwasu azotowego HNO3 i delikatnie ogrzać. Roztwór białka zabarwia się na żółto. Po dodaniu ługu sodowego lub potasowego barwa uintensywnia się, nawet do pomarańczowej. Jest uwarunkowana obecnością w białku aminokwasów pierścieniowych, np. tryptofanu, tyrozyny, fenyloalaniny, z którymi kwas azotowy tworzy połączenia nitrowe.
Reakcja Kocha. Do probówki zawierającej 2 ml roztworu białka (przefiltrować, aby był klarowny) dodawać kroplami 20% roztwór wodny kwasu sulfosalicylowego. W pewnym momencie powstaje zmętnienie, a nawet osad. Jest to reakcja bardzo czuła, bowiem kwas sulfosalicylowy strąca białko w rozcieńczeniu 1:50 000. Metoda ta znalazła zastosowanie do wykrywania białka w moczu.
Posłuchaj wykładu:
Reakcja Millona Do probówki zawierającej 2 ml roztworu białka lub tyrozyny dodawać kroplami odczynnik Millona. Odczynnik Millona otrzymywany jest przez rozpuszczenie 100 gramów rtęci metalicznej w 140 mililitrach stężonego kwasu azotowego HNO3. Reakcji towarzyszy wydzielanie dużej ilości rudo zabarwionego gazu, dlatego odczynnik należy przygotowywać pod wyciągiem. Reakcja Millona jest charakterystyczna dla tyrozyny. Roztwór zabarwia się na czerwono. W przypadku białek zawierających tyrozynę powstają pomarańczowe lub czerwone strąty. Następuje reagowanie jonów rtęciowych ze słabo kwaśną grupą fenolową. Należy pamiętać, że dodatnią reakcję z odczynnikiem Millona dają fenole. Jest to tzw. rtęciowanie pierścienia fenolowego. Odczynnik Millona zawiera azotan rtęciowy, azotan rtęciawy i wolny kwas azotowy.
Reakcja cystynowa. Do probówki zawierającej roztwór białka bogatego w aminokwasy siarkowe (2 ml) lub roztwór cystyny dodać 2 ml 20% roztworu NaOH lub KOH i po wymieszaniu nasycony roztwór octanu ołowiu. Delikatnie ogrzewać przez 1-2 minuty, po czym odstawić. Początkowo biały osad staje się szary, a potem nawet czarnawy. Roztwór ługu rozkłada białko i uwalnia z aminokwasów siarkę, która wydziela się początkowo w postaci siarczku sodu, a następnie w formie siarczku ołowiu (PbS)., który osiada na dnie probówki. W środowisku zasadowym z grupy tiolowej cysteiny lub ugrupowania dwusiarczkowego cystyny uwalnia się siarkowodór. Ten reaguje z octanem ołowiu dając ciemny osad siarczku ołowiu.
Posłuchaj wykładu:
Należy pamiętać, że wszystkie aminokwasy pośrednio lub bezpośrednio wywodzą się z roślin. Organizmy zwierzęce odzyskują je podczas trawienia z biopolimerów jakimi są białka, po czym wykorzystują do syntezy swoistych (własnych) białek, których skład jakościowy jest zakodowany w genach w postaci odpowiedniej sekwencji nukleotydowej. kwas glutaminowy (=kw. alfa-aminoglutarowy) + NAD+ + H2O < — > kwas alfa-ketoglutarowy + NH3 + NADH + H+ Istnieje także dehydrogenaza asparaginianowa (redukcyjna aminacja szczawiooctanu) i dehydrogenaza alaninowa (aminacja pirogronianu), dehydrogenaza walinowa (aminacja kwasu alfa-ketoizowalerianowego). CH3-CO-COOH + NADH2 + NH3 — > CH3-CH(NH2)-COOH + NAD+ + H2O Obok redukcyjnej aminacji alfa-ketokwasów istnieje jeszcze możliwość aminacji kwasów nienasyconych, np. aminacja kwasu fumarowego do asparaginianu, która jest katalizowana przez amoniakoliazę asparaginianową.
Podsumowując, synteza aminokwasów odbywa się poprzez redukcyjną aminację alfa-ketokwasów, syntezę amidów, aminację kwasów nienasyconych i syntezę karbamylofosforanu. Posłuchaj wykładu:
Minimum białkowe, czyli dobowe minimalne zapotrzebowanie człowieka na białko wynosi 50-75 g. Białka pokarmowe dzielimy na 3 grupy: Białka znajdują się w ustroju w stanie dynamicznej równowagi anabolizmu i katabolizmu. Zatem synteza i rozkład białek są równoważone. Nowo spożyte aminokwasy zawarte w białkach nie ulegają katabolizmowi, lecz są zużyte do procesów syntezy. Katabolizmowi podlegają białka istniejące w ustroju, przez co są stale wymieniane na nowe. Okres półtrwania białek osocza wynosi około 10 dni, a białek kości – około 160 dni. Długo okres półtrwania jest dla kolagenu – około 1 rok. Endopeptydazy są hydrolazami peptydylo-peptydowymi. Produkowane są w formie nieaktywnej – jako proenzymy, po przetransportowaniu do miejsca docelowego, np. światła jelita cienkiego, przy odpowiednim pH i po odłączeniu inhibitorów ulegają aktywacji. Należą tutaj pepsyna żołądkowa i trypsyna trzustkowa. Pepsyna jest wytwarzana najpierw jako pepsynogen. W środowisku kwaśnym, pH poniżej 5 pepsynogen ulega aktywacji do pepsyny. Pepsyna trawi wiązania peptydowe miedzy aminokwasami pierścieniowymi (z grupą fenylową, np. tyrozyna, fenyloalanina). Pepsyna nie rozkłada białek do aminokwasów lecz do peptydów (fragmenty polipeptydów). Posłuchaj wykładu Download this MP3 – (Right Click) Streptococcus mitis to paciorkowiec pospolicie występujący w jamie ustnej (np. w osadzie nazębnym), gardle, pochwie, cewce moczowej oraz w jelicie grubym. Nie jest patogenna, ale może przekazywać oporność na antybiotyki innym bakteriom, np. dwoince zapalenia płuc – Streptococcus pneumoniae. W niektórych pracach wyróżnia się paciorkowce zieleniejące jako gatunek. Jest to błędne podejście, bowiem taki gatunek nie istnieje. Paciorkowce zieleniejące – Streptococcus viridans to sztuczna grupa bakterii obejmująca różne gatunki, m.in. Streptococcus mutans, Streptococcus mitis, Streptococcus sanguinis. Mają zdolność wywoływania hemolizy krwinek. Na pożywkach z krwią wytwarzają zielonawą otoczkę wokół kolonii, stąd nazwa. Paciorkowce zieleniące mogą być chorobotwórcze, np. po urazach są główną przyczyną zakaźnego zapalenia wsierdzia, inne z kolei wywołują próchnicę zębów, np. Streptoccoccus mutans.
Streptococcus mutans syntetyzują polisacharydy, np. dekstrany lub lewany z sacharozy. Przyczyniają się do rozwoju próchnicy. Nie rozpuszczają się w żółci, a krążki z optochiną nie hamują ich wzrostu. |
||||||
|
Copyright © 2026 Laboratorium Biologii Przemysłowej i Eksperymentalnej, Karpackiej Państwowej Uczelni w Krośnie, dr n. biol. Henryk Różański - All Rights Reserved Powered by WordPress & Atahualpa |
||||||
Najnowsze komentarze